Onze laatste thuiswedstrijd speelden we tegen Holyoke uit Enter. In de uitwedstrijd waren er een paar akkefietjes geweest tijdens het inslaan, maar gelukkig ging het nu beter.

Vol goede moed begonnen we de eerste set. We konden een klein gaatje slaan in het begin, zoals wel vaker. Vaak is het gevolg dat we dan denken met een stapje minder ook tevreden kunnen zijn, met als gevolg dat de tegenstander weer langszij komt. Zo ook deze set, 23-21 zo toch genoeg moeten zijn, maar het werd 24-23 voor de gasten. Na een time-out gelukkig weer op tijd bij de les, en setwinst met 26-24.

Wat er na de eerste set gebeurde heb ik nog zelden meegemaakt, het leken de doldwaze dagen van de Bijenkorf wel. Niets liep meer zoals we gewoon waren, orde maakte plaats voor complete chaos. Automatismen vielen weg, passend zakten we door het ijs en aanvallend kwamen we er niet meer door (hooguit door de muur). We verloren volkomen terecht met 25-12. De derde set was een exacte kopie van de 3^e. Met als enige verschil dat Holyoke nu lijdend (ja met ij) voorwerp was. Zodoende verloren we dus een set met 13 punten verschil, om de volgende met 13 punt verschil te winnen. Laten we het maar op merkwaardig houden.

De vierde set wisten we een gaatje te maken, en te behouden, al werd het op het eind nog ff billenknijpen. 25-22 en 3-1 winst.